Pod jakim szyldem może zaprezentować swoje umiejętności grupa młodych ludzi z Bytomia i okolic, aby w ten sposób zaznaczyć swoje pojawienie się na rynku muzycznym: Młoda Nuta, Szybka Zwrotka, Zwarty Dźwięk… Szyld to znak, a znak znaczy! Bracia Balcarczykowie wybrali dla swojego zespołu nazwę tajemniczej, wciągającej, intrygującej GRY - Jumanji. Pomysł założenia zespołu dojrzewał powoli, ale konsekwentnie. Pierwsze próby odbyły się w Młodzieżowym Domu Kultury nr 1 w Bytomiu. Debiutancki koncert - pozytywne reakcje publiczności, muzyka "chwyciła". Koncertów zaczęło robić się coraz więcej, także u boku starszych kolegów z grup: Farben Lehre, T.Love, Akurat, Abradab, czy Koniec Świata.
Latem 2011 r. zespół ciężko pracował w wojkowickim Studiu MAQ nad albumem „Schematy“. Płyta ukazała się na rynku w listopadzie 2011 r.
Ciekawy materiał, profesjonalna płyta, jest okazja do spotkania się - w najbliższą niedzielę 15 stycznia, o godzinie 19:00, Jumanji do zobaczenia w BECEKU.
Dziś do przeczytania rozmowa z Piotrem Balcarczykiem założycielem, wokalistą, autorem muzyki i większości tekstów zespołu.

Agnieszka Skowronek: Co kryje się pod hasłem Jumanji?
Piotr Balcarczyk: To trochę skomplikowana sprawa. Zaczynaliśmy z nazwą... chyba „Brak”, to tak odległe czasy, że trudno sobie przypomnieć. Z jednej strony musieliśmy szybko wymyślić nazwę, materiał był gotowy, koncerty zaklepane, a nazwy brak i gdzieś tam wygrał aspekt marketingowy – „Jumanji” – każdy zapamięta.  Dobrze brzmiąca, wszystkim kojarzy się z grą, z czymś szalonym. Pomyśleliśmy czy do nas pasuje. Potem szukaliśmy znaczenia tego słowa, ale wszystkie były tak rozbieżne, że trudno było cokolwiek z tego wywnioskować. Ja pomyślałem OK, moje teksty też nie mówią wszystkiego wprost, każdy rozumie je na swój indywidualny sposób i nie ma w tym nic złego, to samo z nazwą. Kojarzy Ci się z grą OK, z filmem OK, z szaloną fryzurą OK.! Niektórzy krzyczą Jumanji rzucając się w wir doświadczeń których nigdy nie doznali. Jest mi wszystko jedno co ludzie czytają pod Jumanji. Dla mnie to tylko nazwa, rytmiczna do skandowania, dźwięczna, ładna, trochę szalona, z milionem znaczeń, taki mój mały mętlik .
AS: Po co nagrywa się płytę?
PB: To marzenie. Każdy zespół marzy o tym aby nagrać płytę. Podzielić się twórczością. Pierwsze próbne nagrania w wersji demo to za mało. Nagrywając i wydając płytę zdobywa się prestiż, ale też nowe doświadczenia.
AS: Jaki jest Wasz stosunek do pierwszej płyty EP – „Życie to gra”?
PB: Śmiejemy się z tego, że cała płyta kosztowała nas tyle co jeden utwór na „Schematach”. Pieniądze były dla nas ograniczeniem, nie brzmiało to tak jak powinno. Ale to nasza płyta i mamy do niej mały sentyment.
AS: Czym jest dla Was muzyka?
PB: Hobby…
AS: To znaczy, że nie wiążecie swojej przyszłości z muzyką?
PB: Ja po prostu trochę nie wierzę w to, że na polskim rynku da się na tym zarobić. Gramy teraz dużo głównie jako supporty, aby zaistnieć musimy grać, ale robimy to za darmo. Nie gramy muzyki, na której da się zarobić, tylko rocka z małą domieszką reggae. Gramy co chcemy, nikt nam tego nie narzuca . Chcielibyśmy nie dokładać i grać jak najwięcej.
AS: To aspekt materialny, a duchowy…
PB: Muzyka zawsze będzie mi bardzo bliska, chciałbym mieć z nią żywy, aktywny kontakt: grać, albo uczyć innych. Wszyscy w jakimś stopniu o tym myślimy. Na przykład Maciek Kuś, basista Jumanji pod wpływem pracy w zespole zdał do szkoły muzycznej. Wydaje mi się, że to marzenia utopijne, dlatego studiuję na Politechnice Śląskiej mechanikę i budowę maszyn. Jednak jeśli życie potoczy się tak, że to marzenie się spełni jestem gotowy. Chciałbym robić to co lubię, ale i godnie żyć.
AS: Jesteś autorem większości Waszych tekstów, które określane są jako buntownicze. Czy czujesz na sobie presję z tym związaną? Czy masz świadomość, że Twoje słowa mogą stać się ważne dla innych ludzi?
PB: To trudne pytanie. Pisząc nie myślę o ramce z przesłaniem, ubieram własne przemyślenia w słowa. Nie gramy pod publikę. I ja nie piszę pod publikę. Buntowniczość, walka z rzeczywistością, walka o coś…hm…nigdy nie miałem na celu kogoś naprawiać, ale zawsze chciałem naprawić siebie.
AS: Więc jest to rodzaj autoterapii.
PB: hm…może, ale jeśli tak to ryzykownej. Joe Satriani powiedział kiedyś, parafrazując, że: artysta musi wyłożyć serce dla fanów i fani mogą zrobić z tym sercem cokolwiek...
AS: Czy jest coś czym moglibyśmy podsumować naszą rozmowę? Co chciałbyś przekazać czytelnikom, słuchaczom za naszym pośrednictwem?
PB: Chciałbym zachęcić do przychodzenia na koncerty, do słuchania muzyki na żywo, do osobistych poszukiwań swojego brzmienia. Zwykle jest tak, że słucha się tego co jest ogólnie uznane za dobre – bo to jest dobre, albo tego co ktoś inny podpowie. Zachęcam do własnych poszukiwań!
AS: Słowa przekazuję i życzę licznej widowni na koncertach.